ในประเทศจีน ในสมัยที่ นิกายเซ็น กำลังรุ่งเรืองมาก ใครๆ ก็นิยมนับถือภิกษุ ในนิกายเซ็นนี้
มียายแก่ คนหนึ่ง เป็นอุปัฎฐาก ของภิกษุองค์หนึ่ง ซึ่งปฏิบัติเซ็น ด้วยความศรัทธา อย่างยิ่ง มาเป็นเวลาถึง ยี่สิบปี
แกได้ สร้างกุฏิน้อยๆ ที่เหมาะสม อย่างยิ่งให้ และส่งอาหารทุกวัน นับว่า พระภิกษุองค์นี้ ไม่ลำบาก ในการจะปฏิบัติ สมาธิภาวนาอะไรเลย
แต่ในที่สุด ล่วงมาถึง ๒๐ ปี ยายแก่เกิดความสงสัย ขึ้นมาว่า พระรูปนี้จะได้อะไร เป็นผลสำเร็จของการปฏิบัติบ้างไหม ที่มันจะคุ้มกันกับข้าวปลาอาหารของเราที่ส่งเสียมาถึง ๒๐ ปี
เพื่อให้รู้ความจริงข้อนี้แกก็คิดหาหนทาง ในที่สุด แกขอร้องหญิงสาวคนหนึ่ง ที่มีหน้าตาท่าทางอะไรๆ ยั่วยวน ไปหมด ให้ไปหา พระองค์นั้น
โดยบอกว่า ให้ไปที่นั่นแล้วไปกอดพระองค์นั้น แล้วถามว่า รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง
ผู้หญิงคนนั้นก็ทำอย่างนั้น พระองค์นั้นได้ตอบด้วยถ้อยคำเป็น กาพย์กลอน เป็นคำประพันธ์ ซึ่งเป็นธรรมดาของบุคคลบางคน ที่มีนิสัยชอบทางคำประพันธ์ มีความว่า
"ต้นไม้แก่ ใบโกร๋น บนยอดผา ฤดูหนาวทั้งคราวลม ระดมมา อย่ามัวหาไออุ่น แม่คุณเอย" พูดเท่านี้แล้วไม่ว่าอะไรอีก
หญิงสาวคนนั้น ก็กลับมาบอก ยายแก่ อย่างที่ว่านั้น ยายแก่โมโห เสียงดัง ตะบึงขึ้นมาว่า
"คิดดูทีซิ ฉันเลี้ยงดูไอ้หมอนี่มาตั้ง ๒๐ ปีเต็มๆ มันไม่มีอะไรเลย แม้จะเพียง แสดงความเมตตา ออกมาสักนิดหนึ่งก็ไม่มี ถึงแม้จะไม่สนองความต้องการทางกิเลสของตัวเอง ก็ควรจะเอ่ยปาก เป็นการแสดงความเมตตา หรือ ขอบคุณบ้าง นี่แสดงว่า เขาไม่มี คุณธรรม อะไรเลย"
ว่าแล้ว ยายแก่ ก็ไปที่วัด เอาไฟเผากุฎินั้นเสีย และไม่ส่งอาหารอีกต่อไป
นิทานนี้ สอนว่าอย่างไร ก็ลองคิดดู คนบางคนเขาย่อมต้องการอะไรอย่างที่ตรงกันข้ามกับที่เราจะนึก จะฝันก็เป็นได้
นี่จงดูสติปัญญา ของคนแก่ซิ แกมีแบบแห่งความ ยึดมั่น ถือมั่น ของแกเอง เป็นแบบหนึ่ง ยิ่งแก่ ยิ่งหนังเหนียว คือ หมายความว่า มันยิ่ง ยึดมั่นถือมั่นมาก
ฉะนั้น ถ้าเราจะไปโกรธ คนที่มีความคิด อย่างอื่น มีหลักเกณฑ์ อย่างอื่น มีความเคยชิน เป็นนิสัย อย่างอื่น นั้นไม่ได้
เราต้องให้อภัย เราไม่โกรธใครเร็วเกินไป หรือเราไม่โกรธใครเลย นั่นแหละดีที่สุด
และจะเป็น ครูบาอาจารย์ ที่มีความสุขที่สุด แล้วจะเป็น ครูบาอาจารย์ ที่ทำหน้าที่ ได้ดีที่สุดด้วย และสนุกที่สุดด้วย
ฉะนั้นขอให้จำไว้ว่า คนเรานั้นมีอะไรที่ไม่เหมือนกัน มีอะไรที่ไม่นึกไม่ฝันต่างกันมาก อย่างนี้
ที่มา : หนังสือ นิทานเซ็น
เล่าโดย ท่านพุทธทาสภิกขุ
This is dummy text. It is not meant to be read. Accordingly, it is difficult to figure out when to end it. But then, this is dummy text. It is not meant to be read. Period.
ConversionConversion EmoticonEmoticon